ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ – ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ହୋତା

Views: 24
0 0
Read Time:2 Minute, 48 Second

ଏ ଶରୀର ମୋର ପାରୁ ନାହିଁ ଆଉ
ହେଲିଣି ମୁଁ ବୁଢା ଏବେ
ବାଇସି ପାହାଚେ ଚଢି ମୁଁ ପାରିବି
ଆଶା ଦିଶୁ ନାହିଁ ଟିକେ।
କେତେ ଆଶା ବାନ୍ଧି ଆସିଛି ତୋପାଖେ
ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ ।।

ଗଡି ଯାଆନ୍ତି କି ବାଇଶି ପାବଛେ
ଛାଡି ଯାନ୍ତା ଜୀବ ପଥେ
ନିଜେ ତ ପାରୁନି କେ ପାରିବ କରି
ଗଡାଇ ଦିଅରେ ମୋତେ ।
କେତେ ଆଶା ବାନ୍ଧି ଆସିଛି ତୋପାଖେ
ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ ।।

ପଡିଥିବ ଯେତେ ଭକ୍ତପାଦ ଧୂଳି
ହେଉଥାନ୍ତି ବୋଳି ମାଥେ
ଏ ଜୀବନ ଯେବେ ଯାଉଥାନ୍ତା ଛାଡି
ଯାଉଥାନ୍ତା ଜୀବ ସୁଖେ।
କେତେ ଆଶା ବାନ୍ଧି ଆସିଛି ତୋପାଖେ
ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ ।।

ଗଡି ନପାରିଲେ ଗଡି କି ପାରିବି
ଗଡାଇବ କିଏ ମୋତେ
ତୋ ରଥ ଦଉଡି ରଥ ଯାତରାରେ
ଧରି ବି ପାରିନି କେବେ।
କେତେ ଆଶା ବାନ୍ଧି ଆସିଛି ତୋପାଖେ
ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ ।।

ଭାବୁଥିଲି ପଡି ଯାଆନ୍ତି କି ଟିକେ
ପଡି ମୁଁ ପାରୁନି ନିଜେ
ଭକ୍ତ ଗହଳିରେ ଠେଲି କି ହୁଅନ୍ତି
ଅଦୃଶ୍ୟ ହାତର ହାତେ
କେତେ ଆଶା ବାନ୍ଧି ଆସିଛି ତୋପାଖେ
ଆଶ୍ରା କି ଦେବୁନି ମୋତେ ।।

ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ହୋତା
ନୟାପଲ୍ଲୀ ଭୂବନେଶ୍ବର 9438004191

Share this :
Next Post

ଯଜ୍ଞ ବେଦିରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ତୁହି - ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ସେଠୀ

ଚାଲିଗଲ ତୁମେ ଭଲ ହେଲା କାହିଁକି ରହିଥାନ୍ତ ଏଠି କଣ ମିଳିଛି କାହାକୁ ଝଡ଼ ପରେ ସବୁକିଛି ଶାନ୍ତି ।। କଅଁଳ କୁସୁମଟେ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହୋଇବା ଆଗରୁ ଝିଙ୍କିନେଇ ଜାଳିଦେଲା କିଏ କାମନାର ଅଗ୍ନି ସ୍ପୁଲିଙ୍ଗରେ ।। ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନ ତୁମ ନିଷ୍ଠୁର ଜଠରାଗ୍ନିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ରକ୍ତସ୍ରୋତ ପ୍ରବାହିତ ପ୍ରତି ଧମନୀରେ ଆବିଷ୍କାର କରିଲ ନିଜକୁ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଶରୀର ତୁମ ଡାକ୍ତରଖାନାର ଭଙ୍ଗା ବିଛଣାରେ ।। ଗୋପନ ରଖିବାକୁ […]

Subscribe US Now