କୄଷକ – ସୁଷମା ମଞ୍ଜରୀ ଦାଶ

Views: 27
0 0
Read Time:4 Minute, 43 Second

 ମୁଣ୍ଡର ଝାଳକୁ ତୁଣ୍ଡରେ ମାରିଣ

                       କୃଷକ କରଇ ଚାଷ

ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ ଖାତିରି ନକରି

                        ଫୁଟାଏ ମନରେ ହସ ।

ଆଡମ୍ବର ଶୂନ୍ୟ ଜୀବନ ଯାପନ

                         ପଖାଳ କଂସାରେ ମନ

ରହିବା ପାଇଁକି ନାହିଁ ପକ୍କାଘର

                         କୁଡିଆ ରେ କଟେ ଦିନ ।

ଲଙ୍ଗଳ ବଳଦ ତା’ର ସହଚର

                           ଧରିଣ ବିଳକୁ ଯାଏ

ଜମି ଚାଷ କରି କାଦୁଅ ଚକଟି

                            ଶସ୍ୟ ବୁଣଇ ସିଏ ।

କେତେ ଖତ ସାର ପୁଣି  ଅଉଷଧ

                          ଦିଅଇ ତା’ର ଫସଲେ

ସକାଳଠୁ ସଞ୍ଜ ପରିଶ୍ରମ କରି

                           ଫସଲ ଅମଳ କରେ  ।

ଶସ୍ୟ ଶ୍ୟାମଳା ସୁଜଳା ସୁଫଳା

                            କ୍ଷେତକୁ ଦେଖିଣ ସିଏ

ମନରେ ତାହାରି ଅସୁମାରୀ ସ୍ବପ୍ନ

                            ଭାଵନରେ ମଜ୍ଜିଯାଏ ।

ଅଦିନିଆ ମେଘ ବରଷା ବତାସି

                             ଜଳାଭାବ ଜଳମଗ୍ନ

ଚକଡା ସାଙ୍ଗକୁ କରକାର ମାଡ଼

                            କରେ ତାକୁ ଚେତାଶୂନ୍ୟ ।

କୃଷକ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ପାଇଁ

                             ଚାଳିଛି କେତେ ଯୋଜନା

ସତପାତ୍ରେ ଦାନ ହେଉନାହିଁ ବୋଲି

                              ମିଳୁନି ତାକୁ ପାଉଣା ।

ପେଟେ ଓଦା କନା ଦେଇ ଚଷାଭାଇ

                             ଯୋଗାଏ ବିଶ୍ଵେ ଆହାର

ଋଣଭାର କଷ୍ଟ ଅସହ୍ୟ ହେବାରୁ

                              ଆତ୍ମହତ୍ୟା ତା’ର ସାର ।

ସୁଷମା ମଞ୍ଜରୀ ଦାଶ

ଭେଡେନ ବରଗଡ

Share this :
Next Post

ମୁଁ ବି କୃଷକ - ନିବେଦିତା ମହାପାତ୍ର

 ଅନ୍ନଦାତା ସାଜିଛି ମୁଁ ଏଇ ଜଗତର ତଥାପି ଭୋକିଲା ରହେ ମୋ’ରି ଉଦର ମୁଣ୍ତ ଝାଳ ମାରି ତୁଣ୍ତେ କରେ ଉତ୍ପାଦନ ହେଲେ ମିଳେ ନାହିଁ ମତେ ଟିକିଏ ସମ୍ମାନ॥ ବିତିଯାଏ ଦିବା ନିଶି ମାଟି କୁଡିଆରେ କରେନି ଅଭିଯୋଗ କେବେ କାହା ପାଖରେ ଜୀବନେ ଭରିଛି ମୋର କେତେ ଯାତନା ଶୁଣିବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି ସେହି ବେଦନା॥ ନ ମିଳୁ ପଛକେ ମତେ ଉନ୍ନତ ବିହନ ଅବା ଅତ୍ୟାଧୁନିକ […]

Subscribe US Now